Strona Główna · Prace · Dodaj PraceMarzec 04 2024 22:58:32

Mapa Serwisu
Nawigacja
Strona Główna
Prace
Dodaj Prace
Kontakt
Szukaj
Jezyk Polski
WYPRACOWANIA
STRESZCZENIA
OPRACOWANIA
OMÓWIENIE LEKTUR
GRAMATYKA
BAJKI
PIEŁNI
MOTYW
INNE

Antyk
Łredniowiecze
Renesans
Barok
Oświecenie
Romantyzm
Pozytywizm
Młoda Polska
XX Lecie
Współczesność

Przedmioty ścisłe
Matematyka
Chemia
Fizyka
Informatyka
Pozostałe
Geografia
Biologia
Historia
JęZYK ANGIELSKI
Opracowania
Szukaj w serwisie
Szukaj:
Asymetryczny model duopolu von Stackelberga
Admin1 dnia marzec 15 2007 21:59:38
Asymetryczny model duopolu von Stackelberga.

Model ten wychodzi z krytyki modelu Cournot’a. Zachowuje on wszystkie poprzednie założenia z wyjątkiem tego, że teraz jeden z producentów będzie się zachowywać heteronomicznie (czyli w swojej kalkulacji uwzględnia funkcję reakcji konkurenta, co oznacza, że wielkość produkcji konkurenta nie jest już dla niego daną ale zmienną) a drugi nadal autonomicznie (dostosowuje swoją wielkość produkcji do przewidywanej wielkości produkcji konkurenta).
Rozważmy przypadek, kiedy I producent zachowuje się heteronomicznie a II autonomicznie. Wtedy możemy stwierdzić, że ten drugi będzie się nadal poruszał tylko po swojej funkcji reakcji. Natomiast I będzie gotów zejść ze swojej funkcji reakcji i będzie szukał takiego punktu, który zapewni mu maksimum zysku również poza nią (funkcją reakcji I producenta). Przedstawmy to na rys. 1.

Należy pamiętać, że im dana izolinia zysku leży bliżej osi y1 tym większy jest zysk I producenta a im bliżej osi y2, tym większy jest zysk II producenta.
Najpierw przypomnijmy, że gdyby obaj zachowywali się autonomicznie (tak jak w modelu Cournot’a), to punktem równowagi duopolu byłby punkt V. Obaj osiągali wtedy zyski przypisane izoliniom przechodzącym przez punkt V.
Jeżeli teraz I producent zachowuje się heteronomicznie, czyli zna funkcję reakcji II oferenta R2, to będzie on szukał nie tylko na R1 ale również na R2 takiego punktu, który pozwoli osiągnąć mu maksymalny zysk. Na rys. 1 można zauważyć, że izolinia zysku I producenta przechodząca przez punkt V musi przeciąć funkcję reakcji R2 nie tylko w punkcie V ale również dla większego y1. Oznacza to, że gdy I producent wybierze wariant oznaczony na rys. 1 jako W1 to zwiększy swój zysk w stosunku do tego jaki mógł osiągnąć w punkcie V. Jego izolinia zysku przechodząca przez ten punkt, będzie musiała mieć większy zysk niż ta izolinia, która przechodzi przez V, gdyż leży niżej. Punkt W1 wyznacza miejsce styczności funkcji reakcji II oferenta z izoliniami stopy zysku I producenta. Z faktu, że W1 leży na R2 wynika, iż II duopolista zachowujący się autonomicznie może zaakceptować takie rozwiązanie. Jednocześnie punkt W1 gwarantuje I producentowi osiągnięcie największego zysku spośród wszystkich rozwiązań zawartych w ramach R1 i R2. Punkt W1 w stosunku do V różni się wielkościami produkcji y1 i y2. Produkcja I oferenta wzrośnie a II zmaleje. Na podstawie rys. 1 możemy również stwierdzić, że zysk II producenta zmniejszy się w porównaniu do tego jaki osiągał w punkcie V.

Może postać pytanie dlaczego II producent zgodzi się na taką zmianę? Aby to wyjaśnić trzeba przypomnieć, że II producent zachowuje się autonomicznie, czyli tak dostosowuje swoją wielkość produkcji do produkcji konkurenta aby w tych warunkach osiągnąć maksymalny zysk. Jeżeli więc I oferent ustali swoją wielkość produkcji na poziomie yW1, to II producent utrzymując swoją poprzednią wielkość produkcji nie osiąga już maksymalnego zysku. Zwiększy swój zysk dopiero gdy ograniczy swoją wielkość produkcji do poziomu odpowiadającego punktowi W1. Mając mniej informacji o konkurencie niż on o nim nie będzie sobie zdawał sprawę, że I producent dzięki tej zmianie zwiększy swój zysk jego kosztem.
Rozważy teraz sytuację odwrotną, czyli I producent zachowuje się autonomicznie a II heteronomicznie. Oznacza to, że I oferent nie będzie schodził ze swojej funkcji reakcji R1, natomiast II producent będzie gotowy szukać optymalnego punktu dla siebie nie tylko na swojej R2 ale również na R1. Z rys. 1 możemy odczytać, że izolinia zysku II oferenta przechodząca przez V przetnie R1 jeszcze raz. Oznacza, to że istnieje taka izolinia zysku II producenta, która będąc styczną do R1 będzie leżała bliżej osi y2 i tym samym opisuje sytuacje dające II oferentowi większy zysk niż w punkcie V. Tym optymalnym rozwiązaniem dla II oferenta będzie punkt W2. Na przejściu od V do W2 zyska II producent a straci I.

Na koniec rozpatrzmy przypadek, kiedy obaj oferenci będą zachowywać się heteronomicznie ale jednocześnie nie będą zdawać sobie sprawę, że konkurent też tak się zachowuje. Wtedy na podstawie wcześniejszych ustaleń będziemy mogli przewidzieć, że I producent ustali wielkość swojej produkcji na poziomie odpowiadającym punktowi W1 a drugi będzie produkował tyle ile pokazuje punkt W2. Obaj będą czekać na reakcję konkurenta licząc, że dostosuje on swoją wielkość produkcji do ich wielkości produkcji, gdyż na tym polega zachowanie autonomiczne. Teraz jednak żaden z nich nie będzie chciał ustąpić i dostosować swojej wielkości produkcji do konkurenta, gdyż obaj zachowują się heteronomicznie. Patrząc na rys. 2 możemy zauważyć, że obaj wtedy będą produkować takie ilości towaru, które obrazuje punkt Z. Izolinie zysku obu oferentów przechodzące przez ten punkt pokazują, że obaj wtedy osiągają zyski mniejsze niż w punktach W1, W2, i V. Jest to więc dla obu strata w porównaniu do poprzednich rozwiązań.
Zgodnie z tym, co pokazano wyżej zyski oferentów uszeregowane są następująco: Z1Z < Z1W2 < Z1V < Z1W1 oraz Z2Z < Z2W1 < Z2V < Z2W2. Powstaje wiecmacierz wypłat przedstawiona poniżej, obrazująca zyski każdego z oferentów osiągane w zależności od ich zachowań.






zachowanie oferenta I
autonomiczne heteronomiczne

zachowanie
autonom. Z1V

Z2V Z1W1

Z2W1
oferenta II

heteronom. Z1W2

Z2W2 Z1Z

Z2Z

Takie kształtowanie się zysków powoduje, że trudno jest przewidzieć zachowanie się oferentów w ogólnym przypadku. Każdemu z nich opłaca się bowiem zachować heteronomicznie, pod warunkiem, że drugi pozostanie przy zachowaniu autonomicznym. Natomiast zachowanie heteronomiczne obu oferentów przynosi im straty (mniejsze zyski). Sytuacja oferentów w duopolu jest więc przykładem pewnej gry niekooperacyjnej określanej w literaturze mianem dylematu wię¼nia. Bez wchodzenia w szczegóły rozwiązania tego typu gry należy stwierdzić, że ostateczny podział rynku będzie odzwierciedlał siłę przetargową obu producentów. Słabszy przedsiębiorca najprawdopodobniej będzie się zachowywał autonomicznie, bojąc się bardzej strat, jake poniósłby zachowując się heteronomicznie przy takim samym zachowaniu się konkurenta. Umożliwi tym samym zachowanie heteronomiczne, a więc i osiągnięcie wyższych zysków mocniejszemu oferentowi. Na tym poziomie analizy należy uznać, że najważniejszym wyznacznikiem siły przetargowej będzie wysokość kosztów produkcji. To przedsiębiorstwo którego funkcja kosztów całkowitych leży niżej od drugiego będzie w stanie przy danej cenie osiągać większe zyski niż konkurent i tym samym jego pozycja finansowa będzie stabilniejsza. Producent o niższych kosztach produkcji będzie w stanie dłużej wytrzymać finansowo spadek ceny na rynku w wyniku nadmiernej produkcji obu firm i tym samym najprawdopodobniej wywalczy ono dla siebie lepsze warunki. Gdyby I producent miał niższe koszty produkcji to najprawdopodobniej zmusi on II producenta do takiego podziału rynku, który odpowiada punktowi W1, czyli gdy on zachowywał się heteronomicznie a II autonomicznie. Takie rozwiązanie dla II producenta jest wprawdzie gorsze do punktów W2 i V ale lepsze od Z. Dlatego może on je zaakceptować.
Trzeba jednak również stwierdzić, że mocniejsza pozycja przetargowa nie musi koniecznie wynikać z niższych kosztów wytwarzania. Większą siłą przetargową może dysponować np. dotychczasowy monopolista, który zgromadził do tej pory kapitał pozwalający mu na czasowe ponoszenie strat lub też przedsiębiorca zbierające odpowiednie duże zyski na jakimś innym rynku. Przyjęcie zachowania heteronomicznego może wynikać również ze skłonności do ryzyka lub stosowania kryterium optymizmu przez jednego z oferentów.
Innym rozwiązaniem tej sytuacji jest zawarcie między duopolistami jawnego albo tajnego porozumienia dotyczącego wspólnej maksymalizacji zysku. Oznacza to, że producenci tak rozdzielają produkcję między oba przedsiębiorstwa aby zmaksyamalizować wspólny zysk, który pó¼niej jest dzielony między oba przedsiębiorstwa według ustalonego w umowie kryterium. Na rys. 2 punkt o maksymalnym wspólnym zysku znajdujemy tam gdzie izolinie zysku obu producentów są styczne w stosunku do siebie. Prezentuje to linia wspólnej maksymalizacji zysku. Wiadomo, że maksimum wspólnego zysku zostanie osiągnięte, gdy produkcja tak zostanie podzielona między oba przedsiębiorstwa, że koszty krańcowe w obu firmach będą sobie równe i dodatkowo muszą odpowiadać przychodowi krańcowemu.


0Komentarzy · 724Czytań
Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Oceny
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Brak ocen.
Student

Analiza finansowa i           strategiczna
Bankowość
Ekonometria
Ekonomia - definicje
Filozofia
Finanse
Handel Zagraniczny
Historia gospodarcza
Historia myśli
          ekonomicznej

Integracja europejska
Logistyka
Makroekonomia
Marketing
Mikroekonomia
Ochrona środowiska
Podatki
Polityka
Prawo
Psychologia
Rachununkowość
Rynek kapitałowy
Socjologia
Statystyka
Stosunki
          międzynarodowe

Ubezpieczenia i ryzyko
Zarządzanie
Strona Główna · Prace · Dodaj Prace
Copyright © opracowania.info 2006
Wszystkie materialy zawarte na tej stronie sa wlasnoscią ich autora, nie ponosze odpowiedzialnosci za tresci zawarte w nich.
5867243 Unikalnych wizyt
Powered by Php-Fusion 2003-2005 and opracowania
Opracowania1 Opracowania2 Opracowania3 Opracowania4 Opracowania5 Opracowania6 Opracowania7 Opracowania8 Opracowania9 Opracowania10 Opracowania11 Opracowania12 Opracowania13 Opracowania14 Opracowania15 Opracowania16 Opracowania17 Opracowania18 Opracowania19 Opracowania20 Opracowania21 Opracowania22 Opracowania23 Opracowania24 Opracowania25 Opracowania26 Opracowania27 Opracowania28 Opracowania29 Opracowania30 Opracowania31 Opracowania32 Opracowania33 Opracowania34 Opracowania35 Opracowania36 Opracowania37 Opracowania38 Opracowania39